KASIRGA
Bir hürmetsizlik kuşkusu kesmesin yaşama sevincini,
Yaşam, kendi dehlizinden denizlere doğru akıyor,
Çağrışımsız bir hüznün diyalektiği gibi sorguluyor kendi perişanlığını,
Kendi perişanlığını dinliyor yollarda dolaşan sessizlik.
Ovalarca yoğruluyor bir şehrin gölgesinden düşen kibir,
Atılıyor bir köy evinin filikasız damına,
Bir hürmetsizlik kuşkusu kesmesin yaşama sevincini,
Mutluluk bir günlük değil bir ömürlüktür,
Mutluluğa hürmetle bakacaksın,
Kasırga gibi geçer zaman, insanın zamansızlık kadranından,
Gözlerindeki umudu yeşertip ölene kadar ayakta kalacaksın…
