İNSANOĞLU İNSAN
Haydi gel! Keşfe çıkalım gönül bahçelerini.
Sevginin tohumunu saçalım bahar güneşine.
Kırmızı gelincikler toplayalım demet, demet.
Gülümseyerek bakalım dünyaya.
Rüya alemlerinden masallar toplayalım çocuklara.
Uçurtmalar salalım mavi göğe.
Dostluk masalarında daha güzel bir dünyanın hayalini kuralım.
Yeniden tertemiz aksın akarsular denizlere.
Giyelim beyaz yakalı siyah önlüklerimizi, gülümsesin çocuklar uçuk kaçık hallerimize.
Teselliler sunalım yaralı yüreklere.
Bırakalım nefesimizi tertemiz ferah rüzgârlara.
Bir daha kötülükler uğramasın evlere.
Bir gitar eşliğinde serenat yapalım yaz akşamlarında gökte parlayan yıldızlara.
Yıldızlardan mutluluğun şavkı düşsün gözlerimize.
Savaş ve gözyaşı olmasın dünyada.
Ölmesin Aylan bebekler deryalarda.
Çok mu zor barışı sağlamak, sevgi dolu gülümsemeleri yüzümüze asarak.
Cevheri sevgi olan insanın mayasına hangi zehir karışmış olabilir ki?
Nedir bu acımasızlığı insanoğlunun.
Oysa birleşerek evrimleşeceğiz sevginin evreninde.
Her devrim kanlı mı olmak zorunda.
Nedir bu kibir acımasızlık insanoğlunda.
Kefaretini kefenle öderken genç neferler bir sütre arkasında, nasıl uyuyabiliyorsun ey insanoğlu, sıcak yatağında.
Hangi rüzgâr parçalamadı kendini kör kurşunların vızıldamasında.
Kaç şehidin ahı kaldı kabrine düşen yağmur damlasında.
Hangi kâhin görebilirdi kötülükler iyiliği boğarken geleceğin sayfasında.
Haydi! Daha güzel bir dünya için birleşsin eller.
Bir seda olsun ki, arşa ulaşsın şarkı şiir olup kötülüğe isyan.
Çıkart kumdan başını dışarıya, ey insanoğlu insan.
Ah diyor aklım ah! İyilik güzellik mi dedin!
Daha çok hayali imgelerde arıyor mutluluğu barışı sevgiyi, insan.
