İNSAN
Dost bildik, sevdik, bastık bağrımıza.
Ne sözler duyduk, gitti ağrımıza,
Yalnızlık hoş geldi tek başımıza,
Gönül almayı unutuyor insan.
Artık kimsede kalmadı bir vefa.
Kime selam versen oluyor cefa,
Yüreğini açma sakın, sakın ha!
Derdine dert katar, yaralar insan.
Hoş sözler artık gitmez hoşumuza,
Ne söylense aklımızda; acaba!
İnancımız kalmadı, yalan dünya.
Yüreğimizi mezar etti insan.
Beş para etmez, bu dünya da yalan,
Sevmeler onursuz, yürekler talan.
Var mıdır, bu dünyada murat alan?
Kıymette bilmiyor, ölmeden insan.
***
Editör: Bilgi Şakar
