İNSAN
İnsan yaşıyorken de ölebiliyor;
Belki bir kuşun kanadından
Vuruyorlar,
Belki de hiçe sayıyorlar,
Birini avcı, diğerini insan...
Ne fark eder ki, ikisi de öldürüyor
Kimsesiz fare gibi köşelerde.
Denizin yosun tutmuş kayalara tutunmuş,
Yengeç gibi dalgalar çarpıyor her defasında,
Belki ağa takılmış balık gibi. Avcılarda öldürüyorlar her türlü,
Yeni doğmuş bir kedi gibi savunmasız.
Hangi mevsim vurmuş duvarlarıma,
Feryadıma, yalnızlığıma...
Sen bekliyorsun uçsuz bucaksız Bilmediğin yolları
Umutla.
Sonrası yine hüsran.
Aslında acısı daha büyük
Ama görmez gözün bekler durursun,
Saatler başında geçmeyen
Zamanda umutla...
Editör : Suna Türkmen Güngör
