İnsan

İNSAN

Aşkı sağıma, sevgiyi şefkatı soluma
Özgürlüğü, huzuru, kurtuluşu, omuzuma
Dostla dost olmaya dağları taşları aşmaya
Kapında kul insan gibi insan olmaya geldim.

Nice çaresiz kullarla bil ki bende çaresizim
Açılan tüm kollarda göz ağlatır can özüm
İçimde gün kapanır doğmaz olur gündüzüm 
Kapında kul insan gibi insan olmaya geldim

Sende çoktur merhamet, göster dertli kuluna
Sözü makbul geçmiyor,herkes bakar çuluna
El açıyor göklere sen derman ver bu kuluna
Kapında kul İnsan gibi insan olmaya geldim

Fani gurbet toprağında damla değildim
Sultan ettin beni yaşarken ahiret tarlasında
An gelir durur insan bir nehir kıyısında
Kapında kul insan gibi insan olmaya geldim

Zamanı gelince, ağaçtan dükülüyor yapraklar
Kendimi sahraya saldım, hak yolda ayrılmam
Ruhum sevdayla içim muhabbet bağlar
Kapında kul insan gibi insan olmaya geldim.

Esir almış gönülleri ihtirasın pembe süsleri.
Gözleri paramparça etmiş hırsın güllesi
Akibet huzurunda hak divanında ya ilahi
Kapında kul insan gibi insan olmaya geldim.