HÂLÂ VAKTİN VAR
Hâlâ vaktin var ey insan oğlu.
Son ağaç kurumadı henüz
Son kuşun kanatları hâlâ sağlam
Bak hâlâ atıyor göğüs kafesinde yüreğin.
Utanmayı bilirsen eğer
Unutmazsan eğer diri diri toprağa gömdüklerini
Bir hiç uğruna yok ettiğin hayatları anımsar
Hatalarından ders çıkarmayı bilirsen eğer
Hâlâ umut var.
Küçücük kedilerine sarılıp ağlıyordu yaşlıca bir adam
Kıyamet sanki yalnız onu bulmuştu
Sekiz can kalmıştı canından moloz yığını altında
Birinin parmağına yeni takılmıştı nişan yüzüğü
Birinin henüz ıslaktı dudağının kenarı
Sevgilisinden kalan bir öpüşün izinde
Biri kitaplarım orda kaldı diyordu
Birinin aklı gitmişti
Enkâzı eşeleyen yüreklerden hüzün damlıyordu buz tutmuş yığınlara
Birileri doldurup çantalara o kirli paraları
Kaçmaya çalışıyordu
Sıra sıra mezarlar açılıyordu bir yerlerde
Küçücük birer rakamdı şimdi
Daha dün anne ,baba, eş, sevgili, yaren, çocuk hayatlar
Sevdikleri şarkılar susmustu birden
Birden kan kızılı bir imbikten geçiyordu şiirler
Cana can katmaya çalışırken birileri
Birileri hâlâ kirli kağıt parçalarının hesabında satıyordu yüreğini
Güneş ağlıyordu gün aydınlığına
Ay utanıyordu.
Küçücük bir kedi üç can için kıvranıp duruyordu orta yerde
Kürekle başına vura vura öldürdüğünüz bir köpek bir cana ulaşmak için canını veriyordu
Paraları çantalara doldurup bunca acı, bunca ölüm, bunca hayat yok olmuş kime ne.
Yanlarına kar kalsın istiyordu birileri
İnsandan başka herkes utanıyordu.
Hâlâ vaktin var ey insanoğlu.
Gidenler geri gelmez elbet.
Kesilmiş ağaç elbet yeşermez
Ama bak hâlâ yeşerecek filizler var her yerde
Hala kuşlar uçuyor
Hâlâ ses değiyor sesine.
Utanmayı bilirsen eğer.
Hâlâ umut var.
