HER GELEN BAHARDA
Sesimin renkleri tonunu kaybetmiş,
Flulaşmış her şey,
Anlamını yitirmiş.
Oysa, ne güzeldi bir zamanlar.
Sesim tınısını kaybetmemiş
Sanki nağmeler yarışırdı, yüreğimde.
Dolardı avuçlarıma akarcasına;
Serperdim onları, tutam tutam.
Gökyüzünden ağaç dallarına,
Tomurcuk olur çiçek açardı.
Renkleriyle, gelen baharda;
Zaten benim yüreğim hep bahardı.
Saçlarımın kıvrımlarında, ışıldardı.
Tarandıkça yayılırdı; dalga dalga
Esen rüzgârla dağlara, ovalara.
Minicik bedenlere, dokunur.
O koca yüreklere umut,
Umut olurdu,
Her damlada.
Yüzler gülerdi,
Mısra aralarında.
Şimdi mi?
Maviler, griye bürünmüş.
Renklerim tonunu kaybetmiş,
Her şey anlamını yitirmiş.
Umut mu?
Başka bahara el vermiş.
Kim billr?
Belki de bir gün,
Kardelen olup açacaktır dağın başında.
Umut çiçeklerini toplarız,
Kelebeklerin kanatlarında,
Gökkuşağının renkleri arasında,
Özlem duyduğumuz yarınlarda.
Editör: Nevin Bahtişen
