GEL TUT ELLERİMİ ANAM
Ölümsüz şiir..!
Bir değil sonu olmayan özlem;
Anam
Bağrımda uyuyor kara gözlerin yüreğime dokunan!
Gel bu bayram;
Ak saçlarını ellerime iliştiriver
Ciğerim pare pare
Dün yoksan bile bu gün gözyaşlarımda
Her akşam bir damladan çoğalıyor hasret anam
Ey yüreğim;
Zihnimde yanık kokuları geliyor
Alevler sarmış dört bir yanımı
İndir şu kollarımdan lekeli anılarımı
Süpür, ciğerimdeki kirli duygularımı
Öyle ki yorulmuş yalnızım
Derim insan değil miyim
Değil mi ki katlanmak gerek
İçimdeki sızı, kalbimdeki yüklere
Anam;
Sevmeyi anlattın gittin
Gel bu gece yüzüme hiddetlen
Sevmemeyi de anlat bana
Ölümlerden nefret ettim anam
Şimdi ben ,konuşamayan büyümüş bebek
Göğsünde kaybolmuş gibi uyurum anam
Varlığına kör uyanırım ölmüş gözlerine
Tut elimden cenneti gezdir anam
