GECE ŞİİR NAKARATI GİBİ
Gece bile günü özledi.
Bir şiir, nakaratı oldu gece sarsıldı.
Sanki göğün pencereleri açılmış, gamzelerine deryalar yerleşmişti.
Sensizlik, sessizlik işte böyle rezalet, berbat bir şey.
Gece hüzzam makamı, aynı nakarat.
Ben bile geceden ürktüm, gece bile günü özlemiş gibi.
Benim özlemim gibi özlediğim gibi işte.
Sensizlik işte böyle rezalet berbat bir şey.
Yine bir hüzzam beste çalar, aynı nakarat.
Bir sen bilmedin bir de gece.
Duvarlar uğulduyordu sabaha kadar.
Yıldızlar, yerküreye inecekti açıdan.
Sensizlik işte böyle rezalet, berbat bir şey.
Hüzzam makamı hep aynı nakarat.
Sessiz sensiz geceler, sabahı olmayan geceler.
Yokluğun nasıl berbat rezil bir şey;
Yine hüzzam makamı, aynı nakarat.
Bilmem kimin gecesi şen, kimin sabahı gece bilinmez?
Mutluluk dağların ardında kalmış.
Yokluğun nasıl berbat rezil bir şey.
Hüzzam makamı, aynı nakarat.
***
Editör: Nevin Bahtışen
