DÜNYA SÜRGÜNÜM
Ecel şerbetini içerim o gün,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Kavuşur canana cenazem, düğün,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Dipsiz bir kuyudur şu fâni âlem,
Yazılan kaderi silemez kalem.
Vakit tamam olur, edemem kelam,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Neyin feryadı gibi inler gönül,
Gel gör viran oldu bahçe ile gül.
Aşkın ateşinde yandı bu bülbül,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Gülşenler sararır, gül solar bir gün,
Gönül Hakk katına buyurur bir gün.
Bu fâni dertleri uyutur bir gün,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Kervan yükün tutar, göçer buradan,
Açılır perdeler, kalkar aradan.
“Gel kulum” de Rabbim, kurtar kâbustan,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Can tenden ayrılır, engeli aşar,
Vuslat vakti gelir, çileler taşar.
Beden yaş toprağa, ruh Hakk'a koşar,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Gözlerden dökülen yaşlar durulur,
İlahî mahkeme, mizan kurulur.
Garip gurbetin hesabı sorulur,
Musallada biter dünya sürgünüm.
Halil'im kelamın kalır geride,
Cismin yok olur bak ruhun nerede?
Devam eder devran başka perdede,
Musallada biter dünya sürgünüm.
***
Editör: Serpil Azapoğlu
