DONAKALDIM
Yarıldı gökyüzünün tavanı
Düşüverdi okyanusun böğrüne
Döküldü doruklarının gözyaşı
Bakakaldı gözlerinin sağrısı
İkiye bölündü taşı
Kurudu dudakları
Karanlıkları sarmaladı kolları
Eğildi başı
Donakaldım
Böylemi olacaktı ayrılıklar
Kadının gözleri süzülesiye kalmadı
Düze çıkmaya uğraştı imgesi
Özlemleri hiç yol almadı
Mavruya kesti her yer
Elem gününü pertavsıza buladı
Sarmaladı sancı her yerini
Sarmaşık gibi kollarını doladı
Donakaldım
Böyle olmamalıydı hiçbir şey
Su gibi gelmeliydi yokuştan aşağı
Sevdanın gözleri parlamalıydı
Parlamalıydı yaren ışığı
Takılıp da kaldı perçemine
Yüreğine vurdu ağrısı
Düştü elinden sevgi kuşağı
Bir işe yaramadı beklemesi
Donakaldım
