DİLİN SUSTUĞU YERDEYİM
Dilin sustuğu, yüreğin konuştuğu yerdeyim.
Bir nefes kadar kısaydı oysa geçen anlar.
İçimde bir deniz var, kıyısı hep sana çıkan;
Her dalgası bir veda,
Her köpüğü yarım kalan...
Şimdi ufukta silinen son çizginin ardında,
Adın, suskun bir dua gibi titrer dudağımda.
Kelimeler yetmedi içimde kopan o fırtınaya,
Hangi cümle merhem olur artık yarım kalmış bir rüyaya?
Gözlerde bir zamanlar parıldayan o aydınlık söndü.
Şimdi ne bir bahar rüzgârı kaldı geriye
Ne de göğsümde avunan eski anılar.
Sustu tüm sesler birden,
Geriye sadece derin, simsiyah bir hüzün kaldı.
Zaman geçip gitti ardında tek bir iz bırakmadan,
Bir gölge misali kayboldu hepsi ufukta.
Oysa bir nefes kadardı yaşananlar.
Kelimeler yetmedi anlatmaya,
Dil sustu, yüreğim kaldı o fırtınada.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
