Birleşmekten Başka Çaremiz Yok / İrfan Erdoğan

BİRLEŞMEKTEN BAŞKA ÇAREMİZ YOK

Hiçbir acı, yokluk, dışlanmışlık ve kimsesizlik beni, çocuklara yapılan eziyet, işkence ve zulüm kadar acıtmamıştır. Son günlerde basın ve yayın organlarında izleyip okuyorum başta anne ve babalar sonra duyarlı kamuoyu feryad ediyor "okullarda çocuklarımıza bir öğün ücretsiz yemek verilsin" diye... 

Düşünüyorum da bundan daha doğal daha masum bir istek olabilir mi? Nüfusunun yüzde yetmişinin hatta daha fazlasının genç olduğu bir ülke olan Türkiye'de bu çocuklar geleceğimiz ise ki öyledir, bu çocuklara bir kap yemeği esirgememiz veya cebren vermememiz, vermeye engel olmamız ne demektir. Resmen "acınızdan ölün" demek değilse nedir?

O bebelerin, o çocukların canlarına kıydığımız yetmiyormuş gibi bir de aç kalmalarına göz yumuyoruz, sebep oluyoruz. Sonra da çıkıp demokrasi diyoruz, insan hakları diyoruz öyle mi? Peki öyle ise madem aynaya bir bakın hele. Yüzünüz tutup da aynaya bakabilecek misiniz?

İstediğimiz her yere her şeye para yetiştiriyoruz da çocuklara günde bir kap yemeği çok görüyoruz. Bunu çocuklara reva görmek aynı zamanda o çocukları aşağılayıp yerin dibine batırmaktır, ötekileştirmektir, işkencedir. Çok yazık çok. Dünyaya yetecek bir ülke olan Türkiye bu durumlara düşmemeliydi, düşürülmemeliydi...

Bu durumu kendi çocuklarına reva gören bir ülke yönetimi geleceği temsil eden genç nesillerini nasıl yetiştirecek? Onlara güzel ve güvenli bir geleceği nasıl sağlayacak? Aç bırakarak mı?

Onun için lafı fazla uzatmaya hiç gerek yok. Bir kuş, bir hayvan bile çocuklarını doyurmak için gün boyu çırpınıp duruyorsa biz de bir dakika bile boş durmadan birleşerek birlikte yan yana, omuz omuza el ele verip mücadele etmek zorundayız. “Başka çaremiz yok” derken sizleri büyük ozan Ahmed Arif'in şu iki dörtlüğüyle baş başa bırakayım:

“Adiloş Bebe... 
"Doğdun, 
Üç gün aç tuttuk 
Üç gün meme vermedik sana 
Adiloş Bebem, 
Hasta düşmeyesin diye, 
Töremiz böyle diye, 
Saldır şimdi memeye, 
Saldır da büyü… 
Bunlar, 
Engerekler ve çıyanlardır, 
Bunlar, 
Aşımıza, ekmeğimize 
Göz koyanlardır, 
Tanı bunları, 
Tanı da büyü…"