BİR YUDUM ŞEFKAT
Bir haber bekliyorum;
En tanıdık sesten,
Çocukluğumun eşiğinde asılı kalan
O, sımsıcak nefesten.
Küllenmiş sabrı ocağın,
Odalar sensiz.
Pencerede tutuklu perdeler
Küsmüş pervazlara,
Sızdırmıyor ışığını sineme
Yokluğunda...
Bir haber bekliyorum,
Yastığıma sinmiş o tanıdık kokudan,
Saçlarımı okşayan görünmez bir avuçtan.
Ninnisini kaybetmiş bir beşik sallanıyor içimde,
Büyüdükçe geceler, büyüyor yalnızlığım,
Issızlığım da...
Avuçlarımdan dökülüyor su misali ömrüm.
Ne toplayabiliyorum
Ne de durdurabiliyorum, eksilen zamanı.
O, alnımdan öpen merhamet,
Göğe çekilmiş yıldız şimdi,
Uzak, suskun...
En ağır ayrılığı geziyor,
Zamanın kırgın saçlarında.
Öğüt dinlemiyor artık yüreğim,
Dikişi sökülmüş çocukluğum ceplerimde,
Islık çalıyor tennuresi gömleğimin.
Hasretimin yangın gözleri;
Kapı önünde,
Ters yüz olmuş bir çift terlikte.
Her bakış bir dönüş beklentisi.
Gökyüzü, mavi gözlerindeki şefkatini arayan
Kimsesiz bir akşam.
Çöküyor üzerime sessiz, sedasız.
Gelsin artık bir haber!
Essin dua rüzgârı,
O sessiz dokunuş, sarılsın ruhuma.
Duyulsun gaipdeki sesi,
Susmasın!
Örtsün üstünü yetimliğimin,
Şefkatin sesiyle,
Çocukluğumun eliyle!
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
