BİR ŞEHİR KURDUK
Bir şehir kurduk hep birlikte:
Yorulduk,
Belki küstük
Ama işte bir şehir kurduk.
Sonra hep birlikte,
Önce yavaş yavaş,
Sonra da bir anda yıktık.
Oysa gece türküleri ile
Kurmuştuk bu şehri.
Önce sevgimizle,
Sonra da her şeyimizle terk ettik,
Gecenin şehrini, gündüzün mutluluğunu.
Dayanamadı taş toprak,
Filiz vermez oldu.
Bir damla sevgiden yoksun,
Bu şehri hep birlikte kurduk,
Hep birlikte yıktık.
Ha bir hoyrat bozlak,
Uzun hava, hatta erguvan
Ve ağıtlar söyleterek
Aslında biz kendimizi yok ettik,
Toprak gibi taş gibi.
Filiz verecek diyarı diyarlara,
Kendimizi,
Kendimiz olamadan yok ettik.
Belki şubatın soğuğunda,
Belki martın sertliğinde,
Belki kuru yaz, kavruk toprak zamanlarda,
Haziran sıcağında.
Biz taşken toprak,
Toprakken taş olmamakta,
Bu şehri biz yıktık.
***
Editör: Bilgi Şakar
