BEN SENİM
Ey nidâmı kesen yüreksiz ses
Yüreğimi
Yusuf'un düştüğü kuyu gibi sırlayıp
Çarmıha gerilen İsa'nın ateşiyle yakanım
Ben ki
Varmayı unuttuğun
Züleyha'yım
...
Elem dolu kâinatta
Koparken kıyamet
Dökülen ilk kandı hançersiz toprağa
Örümcek ağı olup
Kapatırken gözlerimi alev topu
Bir çığlık yükseldi gök anadan
Yarıldı yer
Yıkıldı ar
Zaman dedi karanlık
Kar düştü hançerin ucundan
Solum sağından kesilirken
Kenetlendim görmediğime
Ey sağırlığına
Satırlar akıtırken
Kırk satırla vurulan ruhuma susan
Yüreksiz ses
Getir adalet kılıcını
Vur toprağıma
Ördüğüm kördüğümün
Kör yanından
Soy bakireliğini aşkın
ve say ki
Kuruyan bir güldüm bağrı Züleyha
ve say ki
Ölümdüm Havva'nın dudağında
Yarıldım ortadan yarsız
ve sen ki
Üstüne yemin edilen tin
Haşa!
Kefareti sayılır mı
Senden savrulan cenin
olsa da sessizlik yemin
And olsun ki
Ben senim
Dedim sustum susa
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
