BEN ÇOK İYİ GİDERİM İBRAHİM
Ben çok iyi giderim,
biliyor musun, İbrahim?
Sessiz, sedasız giderim.
Giderim, gitmem günahsız. giderim, kalmam hayırsız,
velhasılıkelam.
Acıtmak istemesem de... manasız,
istemesem de acınmak hilafsız,
Acıtır...
Acır benim gitmelerim.
İki damla gözyaşı hüküm giyer önce,
asılı kalırlar göz pınarlarıma.
Hafif hafif sallanırlar düşmemek için
kırarmış sakallarıma.
Darağacı misali insafsız,
hafiften de olsa anlamsız.
Islak olur benim gitmelerim.
Her bahane canımı acıtsa da
her gitme biraz yarım kalır.
Yarım gitse...
Yarım kalır.
Dönme dişlisi olsa da dönük,
kelimeler yırtık sökük.
Kırık olur benim gitmelerim!
Kaç kırık kalp ve ıslak kirpikler bıraktım
ardımda?
Sevişmeler çaresiz,
harabeden farksız darmadağın yatağında.
Utangaç gözler çırılçıplak ağlamış...
Elveda edilmiş ama hedefini bulmamış.
Yutulup kalmış boğazımda
kaç söylenmemiş söz bıraktım, İbrahim.
Buruk olur benim gitmelerim.
Sönmemiş, küllenmemiş,
belki de ellenmemiş.
İçten içe yanmış ama söze gelip dillenmemiş.
Aranan kan bulunmamış,
kanaması hiç durmamış.
Kınından çıkıp gider,
bıçak olur benim gitmelerim.
Dedim ya...
Ben harbiden iyi giderim, İbrahim!
Hazan mevsimi dalını terk eden yaprak gibi.
Ölüyü bekleyen toprak gibi.
Tüm anıları bohçalayıp,
uçan kuştan sakınıp,
kendimden bile utanıp!
Suskun olur, İbrahim,
dilsiz olur; benim gitmelerim!
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
