YÜZLEŞME
hüzün yağıyordu sokaklara
kül yangınından çıkmış gibi
yetersiz loş aydınlatmalarda
sarı solgun ışıklar hüzmeleniyor
gecenin bizi yeterince örttüğünü sandık
mahcubiyetinden çatılara sığınmıştı anılar
yüzleşecek cesaretimiz de yoktu
kuytulukları da biteviye sevdik
bütün günahlarımızı usulünce saklıyordu
tutkularımızla tutuşturduk yasak aşkları
belleğimizde fırsat buldukça yaşattık
cesaretimiz olmadı yüzleşemedik
imzaları eksik evrak mahcubiyetinden
güne başlayamadık
sevmek kendi kimyasında oysa hep masumdu
beyaza siyahı biz düşürdük
leke bizim özensizliğimizdi
neticede yeterince kirlenmiştik
üçüncü şahıslara durmadan bedel ödedik
ay büyürken hiç uyuyakalmadık
yakamozda hiç kürek çekmedik
anısı biz olan sokaklara
gerçekte dönüşmedi bu kent
yeterince cesaretimiz yoktu
o yüzden hiç birimiz masum değiliz