MOSTAR AĞLIYOR
Dokuz Kasım…
Saat onu on altı geçe,
Bir köprü gömüldü Neretva'nın yüreğine.
Taşlar sustu, sular aldı acı sesini;
Bir kent yitirdi belleğinin bir parçasını.
Yüzlerce yıl iki yakayı birleştiren,
Sevdayı, kardeşliği taşlara işleyen;
Bir top güllesiyle yıkıldı göğe uzanan
Ama yıkılmadı Mostar'da insanlık inancı.
Bugün yine on altı geçe onu,
Neretva'da bir yiğit atlar suya…
Ne alkış vardır ne de bir haykırış;
Yalnızca saygı, yalnızca derin bir susuş…
Köprüler yıkılır, bellek yıkılmaz!
Taşlar suya gömülür, kardeşlik unutulmaz!
Mostar ağlıyor…
Neretva tanık…
İnsanlık, bu acıyı unutma!
***