YORGUN YOLCU
Yorgun yolcu idim vardım menzile,
Bir garip misafir kul oldum gittim.
Kimi hüsran ekti kara gözlere,
Kimine gül deren kul oldum gittim.
Kimi aşkı yazdı bembeyaz taşa,
Kimi ömrüm yedi düşmeden yaşa.
Kimi dert içinde boğdu gözyaşa,
Deryaya karışan sel oldum gittim.
Yel gibi eserken ömrüm baharı,
Bir anlık hevesti, gençlik zamanı.
Kimi canım aldı sevda hazanı,
Mevsimi gelmeden kış oldum gittim.
İzzet aşk yoluna başını koydun,
Bülbül gibi firkat şarkı döktürdün.
Gönül bir kelama susarken kördün,
Gönülde tutuşan kor oldum gittim.
Kervan göçüp gitti iz kaldı yerde,
Kimi bir mum gibi eridin dünde.
Kimi meçhul düştün aşkın çölünde,
Bin ahı çekipte sır oldum gittim.