YİTEN MUTLULUK
İplik iplik tutunup yaşam yumağına
ne çabuk da geçiyor yıllar
ayrılıklar, hasretler bırakarak yalnızlığa.
Bir sis örtüyor aydınlığını dündeki günlerin
Kısalıyor ömür her geçen gün.
Şenlik ateşleri yakıyor çobanlar dağlar başında
Türküler söyleyip yeni açmış çiçeklere
Akıntıya salınmış kayık mutluluk,
kayıp gidiyor mavileşen sulara.
Dumanlı bir uçuşta kuşlar kanatlanır maviliklere
Yeni bir umut arardım kanat seslerinde
yürekte kar serpintileri.
Yollar su birikintisi
Çayır, çimene kesilmiş yol kıyıları
Saz kümeleri güneşlenir göl kıyısında
saman sarısı.
Rüzgar fısıltısı ağaçlarda
Dost ağaçlar uyanmış uykusundan
çiçekleniyor bahara.
Yıllar eritiyor zamanı
Yağmurun hüzünlü ağırlığı çöküyor
damlar üstüne.
Ne zaman gelecek güneşli günler
Yolculukta bulutlar
Küllenen denizin köpükleri kıvrımlanırken
kıyılara.
Sevinçli günlerimde,
dostlar arasındayken yitmişliğim vardır
dost kahkahalarında
Aşinaydım bilindik seslere
Ne çok severdim dost yüzleri.
Tünemiş bahar dalına yapayalnız çavuşkuşu
Onun yalnızlık sesinde karışıp yağmurlara
Yağardım çiçekler ormanına.