TOPRAĞIN HATIRLATTIĞI
Ne vakit başımı kaldırıp buğday başaklarının
rüzgâra secde eder gibi salındığını görsem
anlıyorum ki
insan en çok eğildiği yerde olgunlaşıyor.
Dağların ardı ne kadar da vakur...
Sanki asırlardır susan bir bilgenin
tek kelime etmeden anlattığı hakikat gibi.
Her yamaç,
her gölge,
her esen meltem,
şiire çağırıyor yorgun ruhumu.
Ben artık dünleri gömmeyi öğrendim.
Çünkü bazı hatıralar,
mezar taşına dönüşmeden
kalpten çıkmıyor
Bıraktım düşüncelerin yakasını.
Geçmişi, rüzgârın önüne düşmüş
kuru bir yaprak gibi
zamana emanet ettim.
Şimdi meltemle yürürken
ömrün en kıymetli sırrını fısıldıyor bana tabiat:
"İnsan, taşıdığı acı kadar değil
bırakabildiği kadar hafiftir."
Yorulunca toprağa uzanıyorum.
Bir cemrenin
soğuktan çatlamış toprağa
sessizce düşmesi gibi...
Toprak beni dinliyor.
Çünkü insanı,
en iyi yine toprak anlıyor.
Gözyaşımı saklamıyor
Kırgınlığımı yargılamıyor
Sessizce bağrına basıyor
Sonra avuçlarımla
umut ekiyorum toprağın kalbine.
Biliyorum...
Her umut filiz vermez
Her emek çiçek açmaz
Ama ekmeden yeşermeyi beklemek,
insanın kendi kaderine küsmesidir.
Ben yine de ekiyorum
Belki kendim göremem
Belki gölgesinde hiç dinlenemem.
Ama bir yabancı,
bir gün o ağacın altında
huzur bulsun diye
ömrümü kök yapıyorum toprağa.
Artık öğrendim...
En büyük yolculuk,
şehirler arasında değil
insanın kendi içine yaptığı yolculuktur.
Ve en büyük zafer,
başkalarını yenmek değil
her sabah,
dünün karanlığından
bir arpa boyu olsun
daha aydınlık uyanabilmektir.
Şu çağ,
kalpleri taşlaştırmak için
her gün yeni bir bahane sunuyor
İyiliği küçümsüyor
Merhameti zayıflık sanıyor
Sevgiyi çıkarla tartıyor
İnsanlığı,
hesapların terazisinde tüketiyor.
Ben bütün bunlara rağmen
kalbimde bir kandili söndürmeden yürümek istiyorum.
Canım yansa da...
Sesim titrese de...
Omuzlarım yorulsa da...
İnsan kalabilmenin ağır yükünü
şeref bilerek taşımak istiyorum.
Çünkü biliyorum
Bir gün buğdaylar yine sararacak
Dağlar yine aynı vakar ile susacak
Rüzgâr yine eski türkülerini söyleyecek.
Ama biz...
Ya kalbimizi koruyabilmiş insanlar olarak hatırlanacağız
Ya da dünyayı kazanırken
kendini sessizce kaybetmiş
yolcular olarak...
Ve ben,
ömrümün sonunda
geriye yalnızca şu cümleyi bırakmak istiyorum:
"İçimdeki insan ölmedi."
Çünkü bazen
bir ömrün en büyük duası,
iyi yaşamak değildir
Kalbini kirletmeden yaşayabilmektir.