YALNIZLIK
Tek başına kalmak
Tek başına şiir olmaktır
Hüzün akar saçlarından
Yıldızlar parlar her telinde
Koparmak istersin
Koparamazsın
Boşuna geçen yıllara
Meydan okuyamazsın
Kaf Dağı’nın
Rüzgârında unutulmuş
Yalnız bir şairim ben
Bağırsam da duyulmaz
Avaz avaz çığlıklarım
Kederimi yazan kalemin
Sessizdir tüm harfleri
Kimsesizliğimi haykıramaz
Bir varmış
Bir yokmuş diyerek
Başlayan masallardaki
Polyanna’yım sanki
Hani mezurayla dahi
Gülüşlerimin hüznünü
Ölçemezsiniz
Öyle uzundur
Hüzünlerim
Ağır metrajlıdır
Lâldır özlemlere
Dilsizdir bazen
Yazdıklarım
Eylül yaprakları
Dökülür dizelerimden
Toprağa süzülür
Yalnızlığım
Aşkın kurbanıyım ben
Yasal mermisini yemiş
Gönül şehrimin
Kadim topraklarında
Sevdasına yasaklı
Yalnızlığa kelepçeli
Özgürlüğe prangalı
Araftayıım
Efsunlu bir
Hüzün akar
Sonbaharı kusanmış
Yeşilimsi gözlerimden
Yalnız bir şairim
Sararmış solmuş
Yaprak misali düşüyor
Günlerim gecelerim
Buğulu penceremden
Kimsesiz gece rüzgârlarında
Yavaş yavaş can yitirmekteyim
Gözlerine lâl gitmekteyim
Sancılar dikmekteyim
Sonsuzluğa gidersem
Sakın ağlama istemem
Gel sensiz kaldığım
Kaf Dağı’nın ardına
Derin özleminle
Beni sen uğurla