YALNIZLIĞIM
Sonbahardan kalma, son yaprakları da Sürüklüyor rüzgâr yüreğimden.
Günlerden hüzündeyim, mevsimlerden hazan.
Kıyıda köşede bir ezgi, geçmiş günlerden kalan.
Kimseler yok, yüreğimin sesini duyan.
Yalnızlığımı koynuma alıyorum her gece.
Bir daha görmeyecekmişcesine sarılıyor boynuma.
Kar ayazı yastığım, zulamda hüzün.
Heybemde pişmanlıklar...
Ne yana dönsem,
Cevabını kendimin bile bilmediği sorular.
Herhangi bir odanın kuytu bir köşesinde,
Gecelerce, küçük bir kız çocuğunun hikayesini anlatıyorum.
"Büyümelisin artık,
Herkes nasıl yaşıyorsa,
Sen de öyle yaşamalısın işte" diyorum.
Avutmuyor yalanlarım.
Kara gözlerinde, kara bulutlar.
İnadına hırçın rüzgar, inadına asi!
Ne söylesem az, halden laftan anlamaz.
Dönerim dönerim sabahlar olmaz.
Uzayıp gider gece, başlar yüreğimin kışı.
Derin uykulara dalar herkes.
Saatler geçer, susmak bilmez yüreğim.
Yüreğiminde ıslık çalar zemheri ayazı,
Üşür düşlerim, ceplerimde koca bir yalnızlık.
İnadına hırçın rüzgar, inadına asi!
Savurur durur yoluna çıkan her ne varsa.
Savurur da, yüreğimden söküp almaz hasreti.
Ne kokusunu getirir sevdiğimin,
Ne selamım götürür,
Hiç ses etmez acılarıma,
Vurur yüzüme her ne varsa.
Rüzgar asi, rüzgar hoyrat!
Rüzgar, halden laftan anlamaz.