MAKAS VE ZAMAN
Terzinin elinde bir top kumaş,
ikimize de yetecek kadar.
Makas aynı elde,
iplik aynı makarada.
Ama daha kesmedi.
Daha provadayız.
Gün hâlâ masada.
Kahve soğumadı.
Dışarıda çamaşırlar rüzgârda savruluyor.
Okulun pencere camında
ikindi güneşi, usul usul yer değiştiriyor.
Bekle biraz…
İçimde,
yanlış ölçü alınmış
sessiz bir yer var.
Ne kadar sussam,
o kadar dar geliyor.
Dışımda,
beni benden önce giymiş
eski bir gölge;
nereye gitsem
omuzlarıma oturuyor.
Cebimde
dişleri aşınmış küçük bir anahtar.
Bir kapıyı değil,
galiba eski bir zamanı açıyor.
Ve bütün bunların ortasında
terzi,
elindeki makası
bir türlü indirmiyor.
Bir düğmeyi dikmek için değil;
bir nefesi
yanlış yerinden kesmemek için.
İnsan
kumaştan yapılmıyor.
Ama en çok
söküldüğü yerden
iplik iplik çözülüyor.
***