YALNIZ SÖĞÜT
Unutulmuş bir dağ pınarının
serinliğine düşmüş gölgesi
salkım söğüdün
Gün sonunu çizerken dağ kuşları.
Issız başını salmış bin yıllık söğüt
ürkütücü dağ yellerine
Bahar gelince çayır çimene
Rüzgâr bir yalnızlık şarkısı söyleyecek
bu büyülü bahar gülüşlü ağaca.
Sen yaprak yaprak açacaksın
çiçekleneceksin gün ışığına.
Kuşlar yuva yapacak
Yeşillenen yapraklarına
Alevlenecekler günbatımında.
Kederlenme ey söğüt,
Al gelincikler, kızıl güller açacak çevrende.
Akşam alacası gölgelenirken üstümüze
yıldızlanırken gökyüzü
ay soluyunca gecemize
Çoban ateşleri yakacağım
pınar başında.
Efkârlıyım,
Bir ağıt koyuvereceğim batan güneşe.
Ey nazlı söğüt,
Ne kadar da benziyoruz birbirimize
Sen unutulmuşsun dağ başlarında
Ben kalabalıklar içinde kimsesizim.