VEDA
Ve son kez dönüp baktı kadın
Giderken geri geri gitse de adımları
Kirpiklerinden kaya parçası gibi
Ağır gelse de gözyaşları
Bütün çabasını gücünü kullanarak
Sanki bir medet umar gibi
Onlara tutunarak
Bir soğan gibi önce ağlatıp
Sonra kendini ateşe atacak
Kadar kendini zayıf güçsüz hissederek
Nemden görmeyen gözleriyle
Son kez şöyle bir bakıverdi bakınıverdi
Çevresine evine köşede duran berjere
Sanki hepsi aynı anda "dur" diyordu kulağına gitme
Duymak istiyordu durmak istiyordu
Adamından bir ışık bir bakış
Ya da gitme diye bir yakarış
Ama hey hat yoktu onda ne bir ses nede yalvarış
Kadının bu sessizlik karşısında
Bir düğüm atıldı boğazına
Kapanan kapının ardından
İniyordu merdivenleri yavaş yavaş
Ayağına prangalar vurulmuşcasına
***