UYKUSUZ GECEDEN
Sokaklar boşalıyor sessizce,
Yürüdüğümüz sokakta çığlıkların yankısı,
İçimde o yangın ruhumun ay ışığı,
O solmuş fotoğraflar,
Bakamaz şimdi gözlerime;
Yaralı uykularım
Hep ağlar bir yanı geceden...
Ağrısız dilsiz sözler söylenir,
Yarım kalan öykülerde,
Küllerimin savrulduğu.
Bakışların gömülü odağına
Bakıp aldanma;
İki sesi kavuşturacak,
Renklerin uyuduğu geceden,
Kalbimde bir sızı ruhumda bir esaret kestiği...
Yaralı bakışların acır,
Kömür karası duygulardan,
Sahipsiz kalırsa sözlerin,
Düşlemeyi unutmuş.
Gözlerden koparıldıysa ışığın,
Gider kaybolur ya geceden,
İçimde inşa ettiğim şehirler, köprüler, yollar.
Ve öylesine kalabalık ki yalnızlığım,
Nefesli nefessiz çıkmayacak sesim...
Yine bir ben kaldım, bir ben köşemde.
Kırılan dalgaların haykırışları,
Gökle konuşan denizin fısıldısı.
Ah kapamadım kapımı!
Son kez sokağından geçmeden,
Yakmadım mumlarımı o yanlız karanlığa.
Bir bilsen, nasıl hasretim şimdi
Seninle anılara yol almaya.