ÜŞÜTMEDİ SÖZLERİN KADAR
Hiçbir soğuk üşütmedi beni, söylediğin sözler kadar...
Hiçbir yağmur ıslatmadı yüreğimi;
Gözyaşlarım kadar...
Yağmur tüm şehre yağdı;
Gözyaşlarım yüreğime sağanak gibi...
Ne çok oturdum beraber yürüdüğümüz;
O parktaki bankta...
Ne çok şahit oldular devasa yalnızlığıma...
Sessizliğime, sükunetime
Bazen de boş vermişliğime…
Zaten sonbahar rüzgarları yeterince savurdu beni...
Vakitsiz öyle bir esti ki rüzgar;
Kırdı bahar dallarımı...
Bu saatten sonra artık eyvallahım yok sana...
Bitti bendeki limitin...
Kapadım yüreğimin kapılarını artık;
Senin gibi ruhu hercai adamlara...
Şimdi artık keyfini çıkarıyorum;
Yağan bütün yağmurların...
Kulağımda artık huzurun melodisi...
Dinliyorum yağmurun ahengiyle...
Bundan böyle.
Aralık bıraktım kalbimi aşka...
Kim bilir mucizeler gülümser bir gün bana da;
Ocak başında...
Şubatta da olur...
Mart kapıdan baktırsa da kabulümdür;
Nisanda çiçeklenir yeniden kırılan dallarım...
Boy verir begonviller...
Mayıs çiçekleri açar ruhumda...