TEBEŞİR İZİ
Siyah önlükteki tebeşir izi gibiyiz artık,
Müfredatın dışında kalmış öğrendiklerimiz.
Biz kuşların rotasını ezberlerken karnemize düşülen o sıfırlar;
Aslında bir hayat bilgisiydi, kimse anlayamadı.
Vişne ağacının dallarıyla barışık olduğumuz zamanlarda,
Kaynarca istasyonunda sırtımızdan terler boşalırdı;
Çünkü biz, gölgesi ağır binaların değil,
Uçurtma kuyruklarının tebaasıydık.
Ah Nika! Soluğu kesilmiş bir flütün içinde şimdi hayat,
Parmaklarımız deliklere denk gelmiyor.
Tahtaya kaldırıldığımızda,
Anlatamadığımız o uzun sessizlik;
Bir coğrafya atlasında unutulmuş sönmüş yanardağdır.
Sınırları çizilirken çocukluğun,
Biz hep tel örgülerin dışında unuttuk bilyelerimizi.
Yaka kartımızda yazan isimler yabancı,
Zil çaldığında koştuğumuz bahçe dar,
Ve her teneffüs, biraz daha eksiliyoruz hayattan.
Bize diz çökmeyi değil,
Dik dururken bile göğe bakmayı öğretti rüzgâr.
***
Editör: Nevin Bahtışen