TAC-I İSTANBUL
Süleymaniye, Yeditepe'nin üstünde bir taçtır,
Taşlar ebedî bir nakış, Sinan bir nakkaştır.
Altın Boynuz, izlerken bu görkemli manzarayı,
Sanki surlar kıskanır boğaza uzanan sarayı.
Mavi gün ortası, Marmara’dan esen rüzgâr,
Gelir de derviş gibi avlusunda diz çöker.
Kubbeler, adım adım yükselir gökyüzüne,
Medeniyet dokunmuş İstanbul’un göğsüne.
Dört minaresiyle göğe uzanan ziya,
İçinde kandil kandil tüterken nice dua.
Süleyman’ın haşmeti, Koca Sinan’ın harcı,
Bu şehirde yaşanır zamanın sonsuz inancı.
Ne zaman baksam o mağrur kubbeye,
İstanbul dönüşür efsunlu bir besteye.
İstanbul ki dünyada bir benzersiz rüyadır,
Bu rüyanın içinde hep Süleymaniye vardır.
Akşamüstü vurunca kubbesine erguvan,
Dile gelir Marmara, dile gelir Boğaz’dan.
Sur-i Sultani’den baksan Haliç'ten seyretsen de,
Aynı haşmet yükselir o mübarek tepeden…
***