SÖZCÜKLER ÜŞÜYOR
Nedir bu şikâyet, iç çekiş,
Finişe varmanın endişelerinde.
Ne çok bilinmeyen var,
Bir sabinin gülümsemelerinde.
Nobran kişiliğim, acımasız varlığım.
Ey gidi geçip giden yıllar!
Hiç bitmeyecek sanılan, hayat denilen kulvar.
Merminin ıskası gibi
Korkunun yazılmayan muskası gibi
Dibi tutmuş yemeğin yanık kokusu gibi
Delili, delice yalnızlığa bağlanan yaşam.
Bir genç kız yürüyor kaldırımda, aheste aheste.
Hangi hayalleri yüklemiş ahu gözlerine?
Bahar kokusuna karışıyor güzelliği,
Siyah saçlarını okşuyor rüzgâr.
Bir titreşim var içimde, hasret sancısı belkide,
Radyoda bir türkü, kendi ahengine vurgun.
Sorgun cümleler, boğaza düğümlenen duygular.
Bu gün yine bir başkayım, ürkülerde tenim diken.
Son çeyreğin finali mi bu?
Kabullenmek ne kadar zor,
Vakit hep mi erken?
Şehir üzerime üzerime geliyor,
Tarihe meydan okurcasına.
Taştan örülmüş bir kervansaray,
İçinde geçmişi gizler gibi.
Pencereleri buğulu, geçmişi özler gibi.
Tuttuğum kaç dilek, asılı kaldı gökyüzünde.
Güneşte dargın bana ne kadar da belirgin,
Güneşe bakamadığım gözlerimde.
Şikâyet makamına varamam ki
Yaşananlar bana ait.
Gün ışığı gölgemi alıp, yere vuruyor ya
Toprak bana, ben toprağa şahit.
Geriye dönüp baksam, tüm ışıklar sönük,
Hatıralar pas kokan odalara kilitli,
İçimde bir çocuk, geçmişin penceresinden,
Usulca bana gülümsüyor.
Gün ayan, serin esen kuzey rüzgârı.
Gömleğin bir düğmesi açık,
Rüzgâr esiyor, ben acıya gülümsüyorum.
Kendinden vaz geçişin sancısı bu,
Kalem kağıda düşkün,
Dilimde sözcükler üşüyor.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz