SORMALAR ŞİİRİ
Büyük Usta’nın* dediği gibi: “Anamın bıraktığı yerden sarıl bana…”
diner mi öfkesi
esen deli rüzgârın,
denizde köpük köpük
dalganın
kesilir mi hiç nefesi,
ya
susar mı hiç
kafeste sıkışan
yüreğin atışı;
küt, küt, küt…
yiter mi dili
çaresiz öten kuşların,
ya matemi, ne vakit
biter
sahibini bulamayan onca
mektubun?
sorular…
sorular…
sorular…
ah kapımda eğleşir,
kalp kırıklarından örülmüş
duvarların aşılamayan yüksekliği;
hüzünler mi?
sormayın nicedir telef,
yatıyor ötede,
öylece…
sahi,
unuttum sormayı,
gözlerinizden
bulutlarla geçen
göçmen kuşlar
vardı mı memleketine?
“insan en çok
sustuğu yerden kanar” demişti biri
bir gün,
avucumda onca kadersiz soruyla şimdi ben,
belki de en çok
şimdi kanıyorum yalanlarınıza;
hem inanarak,
hem azalarak,
günden güne…
diner mi öfkesi
esen deli rüzgârın;
denizde köpük köpük
dalganın
kesilir mi hiç nefesi,
ya kafeste sıkışan
yüreğin çarpışı;
küt, küt, küt…
ben,
şimdi sana
-tüm şımarıklığımla, sanki annemsin gibi-
bir mevsim
seç desem,
-başında da binbir soru-
bilirim ki
elin kışa gider,
çaresiz kışa gider,
biteviye kışa gider,
bilirim, dediydin
kış kendine getirir insanı,
üşütür soğuk yanlarını,
sordurur umulmaz soruları,
dörtnala keder peşimdeyken
ah durun,
şimdi aklıma geldi
sahi,
gözlerinizden
bulutlarla geçen
göçmen kuşlar
vardı mı memleketine?
***
*Büyük Usta: Metin ALTIOK