SEVGİNİN GÜCÜ
Mehmet amca ile Ayşe teyze
Birbirlerini hiç görmeden evlenmislerdi.
Birbirlerini ne çok sevmislerdi. Ayşe teyze Mehmet amcanın üzerine toz kondurmazdi.
Mehmet amca da ona “Sultanım” diye hitap ederdi.
Ayşe teyze yüzü kızarır utanırdı. Sessizce tebessüm ederdi.
O da severdi ama söyleyemezdi.
Çünkü eskiler sevgilerini çok dile getirmezlerdi.
Küçük bir kasabada şirin bir evde yaşarlardi.
Evlerinin önünden tertemiz bir dere geçerdi.
Bahçelerinde çiçekler; güller, mor Sümbüller, dikmişlerdi.
Kapı önünde oturup çaylarını yudumlar, sohbet ederlerdi.
Arada Mehmet amca bahçeden gül verirdi.
Ayşe teyze de gülüverirdi, yüzünü elleriyle kapatır mutlu olurdu haliyle.
Yılların emeği vardı, birbirlerinin üzerinde.
Çok sıkıntılardan geçmişlerdi, yine de etrafa belli etmezlerdi.
Belki çok yorgunlukları vardı.
Saçlarında ki beyazın, yüzlerinde ki çizgilerin geçmişin izleri,
Onlardan bir şey götürmemişti.
Sevgileri de hiç tükenmemişti.
Birbirlerine bakarken gözlerinin içi gülerdi.
Sevdikleri onların sevgilerine hayran kalır, imrenirlerdi.
Sevginin olduğu yerde huzur ve bereketi getireceğini de bilirlerdi.
***