SEVDİM
Geldikten sonra,
Hani o öbür taraf,
Denir ya!
Oraya gidip,
Gelmeyi tadınca!
Uyanmanın, gözlerimi,
Hayata yeniden açmanın!
Yaşamanın ne demek
olduğunu öğrendim!
Asıl oydu
Bendeki uyanış,
Hayata ani bir
Ayaklanış!
Eskisinden çok,
Seviyorum meselâ
yağmurların sesini,
Bulutları, yeri göğü,
Kuşu kurdu karıncayı!
Yüzümden süzülen
Yağmur damlalarını,
Gözyaşımla beraber
içmenin lezzetini de,
Daha fazla sevdim!
Ama gelin de beni
Ağlatın demedim!
Gözyaşlarımı yağmurlara,
Karıştırmak istemedim!
Sevdim hayatın gülen yüzünü!
Dünyanın cennetini
İçime sindirdim,
İnsanları ayırt etmedim!
Kötüsünü, iyisini,
Beyazını, siyahisini,
Kürdünü, Alevisini ,
Rumunu, Ermenisini!
Yaşamaya dair her şeyi,
Çok fazla sevdim!
Kah üzüldüm,
Kah ağladım,
Kah güldüm,
Kimi zaman,
İsyan ettiğimde oldu!
Nefrete öfkeye,
Yer vermedim!
Sevdim işte
Deliler gibi sevdim
"Yahu deli misin sen?"
"Onca çileden sonra
Sevilirmi hayat"!
Deyip güldüler bana!
İşte asıl mevzu burada
Sevmesini bilmek!
Küçücük mutluluklara
Yer verebilmek gülüşlerine!
Yeri geldiğinde ağlayabilmek!
Hiç tanımadığım,
Ağzı burnu ağlarken,
Birbirine karışmış,
Bir çocuğun başını
Anne eli şevkatiyle
Okşayabilmekte,
Hayata dair güzel şey!
Bir kedinin yemek kabını
Çöpe attıklarında,
Ölüp giden insanlığa
Kahredebilmek!
Sokakta oynayan,
Çocuklara bağıranlara,
Öfkelenebilmek!
Uğurlarında delice!
Bırakın çocukluklarını
yaşasınlar diyebilmek,
Kavgaya girmek!
Çok güzelmiş meğer!
İnsanlık dedim de
Burada hep takılıyorum!
Beynimin içini kemiriyor
Bir sürü cevapsız sorular!
Sevgi dolu olan bir insan,
Neden yalnız kalır ki sonunda!
Hep kaybetmeyemi,
Kurgulanmış yoksa,
Bu yaşamak denilen macera!
Trajedik bir son!
En can alıcı cümleleri ,
Hayatın sonlarına ,
Saklamışım sanki!
Onu ne çok sevdiğimide,
Söylemeyi astım kapıma!
Yinede kötü harfleri
Yasakladım dilime!
Hayatı sevmeye
Kurdum kendimi!
Durup dururken,
Neden kaybolurki,
İnsan bunca severken,
Kendi içinde diyordum!
Yıldızları çuvala
Bastıktan sonra
Güneşi de gôremiyorum
İçimin çocuk parklarınada
Gitmiyorum epeydir!
Kayboluyorum galiba
Kendi sokaklarımda!
Kaç kere dôndüm,
Sonunu göremediğim,
Virajlı yollardan!
Kaç düş
kırıntımı yedirdim
Kuşlara serpiştirip!
Severek vazgeçtim
Onun aşkındanda!
Bütün gecelerin,
Sabahlarına yalnız,
Varıyorum,
Kendi ellerimi tutarak!
Gelmesin istemem,
Zaten farkı yoktu ki, yoktan!
Yalnız yürümeyi de bilirim ben!
Ona darılmadım hiç bu yüzden!
Kırık bardaktan
Su içmeyide sevdim
Ama o taşan,
son damlayı sevemedim!
Sitem değil yazdıklarım
"O"na söyleyin incinmesin!
Sadece düş kırıklığı!
Hayatın yedi kat dibine
Geçmeyi de ôğrendim!
Ölü düşler serpiştirmeyi
Toprağın üstüne!
Bıraktım onu sevmeyi,
Bu suç yine bende kalsın!
Boğulmazsam şayet,
Uğrarım ara sıra,
Bak yine hayatı,
Seviyorum demeye!
Daha hiç yaşamadım ki!
Yaş oldu altmış!
Sevmiştim bir ara onu da,
Hayatın içine karıştırdım!
Sevmenin kırıcılığını öğrendim!