SESSİZ VEDA
Çok kez kırılabilirsin, çok kez incinebilirsin. İnsan affeder, sabreder, yeniden dener. Çünkü kalp, sevdiği şey uğruna yaralarını görmezden gelmeyi bilir.
Ama bir gün gelir, kırgınlıklar birikir ve yerini sessiz bir soğukluğa bırakır. İşte o an her şey değişir. Çünkü kırılan kalp bazen onarılır, fakat soğuyan kalp ısınmaz.
İnsan sevmediği için değil, yorulduğu için vazgeçer bazen. Beklemekten, anlamaya çalışmaktan, aynı acıları tekrar yaşamaktan yorulur. Bir kez içindeki sıcaklık söndüğünde, ne özürler eski anlamını taşır ne de hatıralar eski heyecanını.
Bu yüzden bazı kayıplar bir öfkenin değil, bir soğumanın sonucudur. Öfke geçer, kırgınlık azalır fakat kalbin soğuması geri dönüşü olmayan bir vedadır.
***