SERABIN AVUNTUSU
Çöl rüzgârları esiyor
çorak ömrümün üzerine.
Öyle keskin!
Öyle hoyrat!
Kum taneleri gibiyim;
her savruluşta biraz daha eksiliyorum.
Ufukta
ne bir vaha
ne de serabın avuntusu.
Gökyüzü bile
esirgiyor gölgesini,
bu kimsesiz topraktan.
Her nefeste
ömrüm çekiliyor sanki içimden.
Gözlerimde
yarıda bıraktığım bir yolun
tozlu hatırası.
Zaman,
parmaklarımın arasından
kum gibi akıp gidiyor.
Geriye,
kurak bir mevsimden
susuz kalmış bir pınarın
sessizliği kalıyor sadece.
Ve bir de
hiç gelmeyecek o yağmura
açılan ellerim!
Çok sonradan anladım;
çöl, suyu değil,
sabreden kalbi beklermiş meğer.
***