SENİ AĞLIYORUM RÜYALARIMDA
Aylar sonra sesine değdi sesim.
Suya hasret çöl gibi içtim seni her kelimede.
Diyemedim yine de...
Hem desem ne değişecek ki?
Hangi gecenin sessizliği içinde sevişecek ruhlarımız?
Hangi şiirin sonunda aynı yastığa düşeceğiz?
Hangi karanlığımı aydınlatacak gözlerin?
Ellerin hangi yarayı okşayacak?
Ama bir “iyikim” dedin ya…
Binlerce cehennem ateşine değer deyişin.
Geceleri olur olmaz saatlerde fotoğraflarında seviyorum seni senden habersiz.
Senden habersiz günahlar giydiriyorum ikimize.
Saçlarında o en çok sevdiğim gümüş beyazlarına sürüyorum yüzümü.
Sonra nefes nefes,
Bazen hıçkıra hıçkıra seni ağlıyorum rüyalarımda.
Yıllar geçti.
Ve dahi yıllar geçecek elbet biz olmasak da.
Biz olmasak da şiirler içinden bir ses düşecek elbette ruhlarımıza.
Birileri bir yerlerde bir sevdanın esintisine yüzünü sürüp titreyen yüreğim gibi titreyerek, “Allah belamı versin ki seni çok sevdim!” diyecek.
“Allah belamı versin ki seni sevdiğim gibi hiç kimseyi sevmedim!”
“Ve senden sonra hiç bir sevdanın gölgesi düşmedi yüreğime.” Diyecek.
Allah belamı versin ki, senden sonra hiç bir sevdanın gölgesi düşmedi yüreğime...