SANMA Kİ DÜNYAYA BOŞA GELMİŞİZ
Gönülden gönüle akan pınardan,
Akitler verilmiş, eşe gelmişiz.
Hayalleri coşmuş, sanma kenardan,
İki canpâreden düşe gelmişiz.
El bebek, gül bebek, beşik eşikten,
Bazı meme bazı çatal kaşıktan,
Birbirini seven iki âşıktan,
Bütün aileye neşe gelmişiz.
Ana, baba, ağa, bacı, kardeşten,
Hepsine yüklenmiş, rengarenk düşten,
Yaradan’a şükür yapılmış işten,
İnsanı erdemli, huşa gelmişiz.
Kim ekmiş, kim biçmiş peşi peşine,
Kader, yazı girmiş, işin içine,
Sırası gelmiyor yaşı kaçına,
Herkes ayrı ayrı, tuşa gelmişiz.
İki cihan Tuğrul
birbirine,
Doğan can, ten gider toprak derine,
Saltanat omuzda, son seferine,
Dönüşü olmayan köşe gelmişiz.
Sanma ki dünyaya boşa gelmişiz.
***