SAHİPSİZ ÖLÜ
Şair mektubudur, gömülmüştür…
Gittiğin günden beri ilk defa yazıyorum
Yorulmuş bir şiirle sükutu bozuyorum
Öyle bir gidişdi ki intihara çağrıydı
Yüreğimin gördüğü en imansız ağrıydı
Ve öyle bir gidiş ki katletti umutları
Sağanaklara gebe bıraktı bulutları
Gidişin kutsalımı bir put gibi devirdi
Benim gibi mümini münafığa çevirdi
Ey benim cemi cümle günahımın nedeni
Cehenneme kalmadan gel sen yak bu bedeni
Veda ettiğin günü dün gibi hatırlarım
O yüzden böyle içli ağlıyor satırlarım
Kim görse deli diyor Mecnun sanıyor beni
En salaş meyhaneler artık tanıyor beni
Gönlüm deprem sonrası bildiğin yıkıntıyım
Kendi kendime bile çekilmez sıkıntıyım
Ateşe teslim olmuş mum gibi eriyorum
Aldığım her nefeste bir sela veriyorum
Hergün başa sarıyor özlemin kaset gibi
Ruhum yorgun ve bitap çürümüş ceset gibi
Riyakar saatlerden avuntu umar oldum
Gün seneye döndükçe gör ki tarumar oldum
İçimde param parça bir yığın düş kırığı
Hangi birine yansam tetikler hıçkırığı
Hasretle söz kesenin kahırlar gölgesidir
Bu yüzden her satırım bir hüsran belgesidir
Senden sonra hiç bir şey aynı değil Hakk şahit
Beynim savaş meydanı ruh yaralı can şehit
Her sabah yeşerse de sana dair hislerim
An geceyi vurdukça artıyor yeislerim
Sensiz kırık bir kalem yakılmış bir kağıdım
O yüzden böyle suskun böyle mahzun ağıdım
Yerleşmişken gönlüme çile denen kafile
Yaşadığım an için şükür demek nafile
Gözümde yetim kalmış bir çocuk ürkekliği
Ne vakit seni ansam ağlattım erkekliği
Senden sonra mavisiz ve karanlık gökyüzüm
Yani yıldızı eksik hilal kadar öksüzüm
Vakit Zemheri artık kar yağdı saçlarıma
Bir intihar ki sorma çöktü yamaçlarıma
Zamansız bir yangının arta kalan külüyüm
Musallada bekleyen sahipsiz bir ölüyüm
Ey benim Azrailim ey ömrümün hırsızı
Gözlerine göm beni bitsin artık bu sızı