ÖZLEMİN ALFABESİ
Sana suskunum diye içimden konuşmaz mı sanırsın.
Öyle büyüttüm ki içimdeki özleminin alfabesini…
Özlenmeyi ister iken,
Özlemeyi harflere sığdıramamaya başladım.
Beni duymak istiyorsan,
Dön de bak ardındaki gölgene,
Ardından yürüyorum.
Ben kendi gölgemle bile senmişsin gibi konuşuyorum.
En çok da sesini özlüyorum.
Sana söylemek istediğim sözcükleri,
Söyleyemediğim sözleri.
Aklımda kalan gülüşleri…
İnsan en çok özler iken yara alıyor.
Aslında ayrılıklar da o kadar yaralamıyor insanı.
Umut var ya umut,
İşte en çok o yoruyor.
El ele tutuşan çiftleri görünce,
Onlardan bizim neyimiz eksik düşüncesi,
Yakıyor insanın canını.
Sonuçta var iken de yoktun.
İnsanlara da hayret ediyorum.
Seni sormuyorlar da
Beni soruyorlar nasılsın diye.
İyidir iyi deyip geçiyorum.
Ama inan ki doğmayacak olan çocuklarımızı özlüyorum.
Çocukluğumu özlüyorum.
Ekmek kırıntılarına günah diye basmaktan korkan çocuklardık biz.
Şimdi üstümüzden geçtiler.
Ama günah demediler…
Öyle olsun bakalım…
Senin için sadece dua etmiştim ben.
İnsan dua eder iken günahkâr olur mu hiç?
Oluyormuş işte...
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz.