ÖLMEYEN AŞK
Aslı diyorlar bana, seni sevdiğim için
Kerem'im olmadın ya işte buna yanarım.
Hasretinle kavruldu, yandı kül oldu içim,
Gönlüme dolmadın ya işte buna yanarım.
Ne başı var ne sonu gezdirdiğin çöllerin,
Toprakları kurumuş, gönüldeki güllerin.
Aşka nağme düzerken gönüldeki tellerin,
Sazını çalmadın ya işte buna yanarım.
Kördü sanki gözlerin, gerçekleri görmedin,
Açılan gonca gülü, el uzatıp dermedin.
Gönül köşküm senindi salınıp da girmedin,
Sultanım olmadın ya işte buna yanarım.
Gördüklerim gerçek mi, serap mı seçemedim?
Sevdan derin kuyuydu, bir yudum içemedim.
Tatlı candan geçtim de yâr senden geçemedim,
Kadrimi bilmedin ya işte buna yanarım.
Sevdam boğardı seni, içinde kulaç atsan,
Ömür boyu saklardım, gönül köşkümde yatsan.
Kıyamet mi kopardı, alıp koluna taksan?
Geriye gelmedin ya işte buna yanarım.
Ummana saldın beni baş açık, yalın ayak,
Kurtar dedim Yarabbi doğsun artık bu şafak.
Canı tenimden söktü zamansız gelen firak,
Yüzüme gülmedin ya işte buna yanarım.
Zehir olsa yalardım, parmağındaki balın,
Gölge olmadan cana, kurudu gitti dalın.
Kaydın avuçlarımdan, görünmese de salın,
Yürekte ölmedin ya işte ona yanarım.
***