ODALAR ve İNSANLAR
işlenmişler tabloya
ağaç kenarlı kutuya
soluk benizli bir kağıt
öylece asılı duvarda
o kadar yalnız ki
paslı çivi ile yan yana
gelip geçiyormuş insanlar
bir ömür dört duvar
sığmıyor içime
şu küçücük odalar
geçtim bir an kendimden
çevirdim yüzümü
boş bir kağıt
sararmış renginden
silinmiş çizgiler
belirli belirsiz izler
fani olmuş o yüzler
bir çerçevede onlarca insan
bu kaçıncı bilmem
sırada kimler kimler var
dışarda hep ilk bahar
miras bana odalar
o resimde göremeyeceğim
hasret kaldığım insanlar
tahta çerçeveli tabutlar
korkuyorum
kulağımda ağıtlar