O İNSANLARIN ŞİİRİ
Eline kalem almamış insanların şiirini
Okudun mu hiç?
Hani yüreklerini kelimelere dökmeden
Un ufak eden insanları diyorum.
Onlar nasıl severler biliyor musun?
Nasıl ağlarlar başkalarının yazdığı şiirlerde?
Ve nasıl dökerler gözlerini yıldızlara,
Nasıl atar yürekleri?
Bir gelincik yaprağının kan kızıllığında,
Biliyor musun?
Onlar incitmeden basar toprağa,
İki büklüm eğilirler de bir çiçeğin önünde,
Koparmaya kıyamazlar.
Bir karıncanın hakkını düşünürler
Toprağın bereketinde,
Bir kuşun çaresizliğinde titremeyi bilirler.
Eline kalem almamış insanların şiirini okudun mu?
Hani sevda kokan sakallarının beyazına bir gülümseme düşürdün mü hiç?
Oturup şöyle lacivert bir gecenin kıyısına,
Gittikçe ağaran karanlıklara
Ağladıklarına hiç şahit oldun mu?
Sabrın süzgecinden geçmiş bir asalettir
O yürekleri saran zırh,
Bir bakışın gölgesinde erimeyi de bilirler,
Bir sözün keskin ucunda için için kanamayı da…
Kaleme değmemiş olsa da elleri,
Hangi şiire dokunsan, bir öykü düşer diline
O insanlardan…
Sen,
Eline kalem almamış insanların
Bir şiirde nasıl öldüğünü
Gördün mü hiç?