NİHAYET
Soğuk ve yağmurlu havada pencerenin üzerindeki buğu, odanın içini donuk bir ışıkla dolduruyordu. Sokak lambası olmasa büsbütün karanlığa gömülecekti oda.
Titreyen ayakları vücudunu zor taşıyordu. Güçlükle koltuğundan kalktı, buruşmuş parmaklarıyla masaya dokundu. Eski pikabın iğnesini incitmekten korkar gibi başa aldı. Sessizliği bozan zarif kadın sesinden tatlı bir melodi yayıldı:
“Değdi saçlarıma bahar güneşi, nazende sevgilim, yadıma düştün. Sevenin bahtına bir güzel düşer…”
Şarkıya titrek sesiyle eşlik etmeye başladı:
“Sende tek sevgilim, yâdıma düştün, nazende sevgilim, yadıma düştün.”
Yorgun bedeniyle koltuğa yığıldı. Pikabın hemen yanına saçılmış fotoğraflara baktı. Kimi ters dönmüş kimi yırtılmıştı. İçlerinden birini özenle eline aldı. Diğerleri gibi tam siyah beyaz değildi; zamanın sararttığı, sütlü kahve bir tona bürünmüştü. Adamın parmakları, gülen güzel kadının üzerinde geziniyordu. Şarkı sona yaklaşıyordu:
“Sevenin bahtına bir güzel düşer.”
Dakikalar geçti. Dışarıda yağmur şiddetini artırıyordu. Adam, bakışını o tek kareden alamadı.
“Nazende sevgilim, aklıma düştün…”
Pikaptan yayılan ses inliyordu.
Kapının kolu tıkırtıyla açılırken odadaki o ağır hava bir anda aralıktan sızan ılık bir esintiyle dağıldı. Adam, bakışlarını fotoğraftan ayırıp kapıya doğru çevirdi.
Eşikte beliren ince bir silüet, elini ona uzatmıştı. Cızırtılı ezginin içinden çıkıp gelmiş parlak ışığa doğru, delikanlı çevikliğiyle yürüdü.
Pikaptaki müzik durmuş, yağmur sesinden başka çıt çıkmıyordu. Silüet, odanın loş ışığına süzüldüğünde adam, yorgun ama huzurlu sesiyle:
“Nihayet geldin sevgilim… Ben de sana geliyordum.”
***