NE YAMAN SENİ SEVMENİN DİYETİ
Bin yıl olmuștu sana bilinmez yorgunluğum.
Sığ bir denizin güneșten korkması gibi,
Ruhun her defasında ram oluyor kendine.
Hayelden öte așkın duasıyla,
Usul usul çağırıyorsun ruhumu,
kimi vakit elife yakın, kimi vakit iblise.
Sen șimdi
Alından öpüyorsun parçalanmıș kaderin.
Bilenmișliklerle șafağı doğmaz ki kaderin.
Aydınlıklara saklanan gönül sabahında ,
yüzümdeki kalıntı yașlarla siliyorum seni.
Zakkum yüreğinde her bir anımın diyetini veriyorum.
Sen șimdi
Sessizliğimi soruyorsun.
Kesik sesime sığdırıyorum sevmeyi,
Yıkılmıyan sol yanımda onarıyorum kaderimi.
Belki çatlakları kalacak belki sevmenin duvağı karadan kara olacak
Belki ben hiç olmayacağım gönülden ırak hayellerinde.
Mecrası susuz
Dili damağı kurumuș
Üstü bașı namusla çarpılı
yırtık sevdanın ucundan tutuyorsun.
Kasvet basıyor ve yine olmuyor sevmenin sabahı.
Ölü hayellerimde mi arıyorsun beni
Birgün bulunca anlayacaksın
Hayellerimin içinde öldüğümü...
Farkında mısın iki gözümün umudu
Ne yaman seni sevmenin diyeti...