NE KALDI
Ne bahar bekledim, ne güldüm güle,
Kuru bir yapraktan öte ne kaldı?
Yel vurdu hasreti, savurdu sele,
Zalim felek, senden öte ne kaldı?
Sevdanın yolları taşlı, dikenli,
Yüreğim yamalı, bahtım kefenli.
Başım boranlıdır, gözümse nemli,
İki damla yaştan öte ne kaldı?
Gurbet ellerinde geçirdim ömrü,
Bağrıma bastırdım ateşi, közü.
Zülfün teli dertle söyletir sözü,
Emektar bir sazdan öte ne kaldı?
Dost bildiğim yüzler döndü yabana,
Kimse merhem sürmez derin yarama.
Teselli kâr etmez kara bahtıma,
Dilimde duadan öte ne kaldı?
Gönül bir çeşmeydi, aktı, kurudu,
Bahçemde güllerim sarardı, soldu.
Hayat sillesini hep bana vurdu,
Yorgun bir bedenden öte ne kaldı?
Dağlar gibi sustum, feryadım bitmez.
Yandı garip bağrım, dumanı tütmez.
Yâre haber saldım, yine de gelmez,
Bir hoşça sadâdan öte ne kaldı?
Halilî, dünya biter bir gün elbet.
Kalmaz ne saltanat, ne şan, ne şöhret.
İnsan bâki değil, sonu bir ibret.
Bir avuç topraktan öte ne kaldı?
***
Editör: Bilgi Şakar