MÜMKÜN DEĞİL Mİ?
Evet, çocukları leylekler getirmedi
Ama keşke leylekler götürse çocukları,
Savaşların, açlığın olmadığı diyarlara...
Dokuz ay yetmiyor anne karnında,
Keşke! Daha fazla beklese bebekler,
Ta ki bitene kadar bu zulümler…
Yasaklansa keşke evlilikler,
İmza atmasalar müstakbel karı kocalar,
Ta ki imzalanıncaya dek dünyanın barışı…
Şahitler şahitlik etmeseler keşke,
Şahit olmadan savaşların açlığın bittiğine...
Çocuklar sobelendikçe yağan bombalara,
Hiçbir hemşire ebe olmasa keşke…
Doktorlar unutsa keşke bir bedenden
En son ne zaman kurşun çıkardığını...
Paranın gücü yetmese keşke!
Ne silah, ne kurşun, ne bomba almaya...
Dünyanın en zalimleri,
Dünyanın en fakirleri olsa keşke...
Dile gelse keşke! Plastik, çelik, demir,
İsyan etse silah olmaya, bomba olmaya...
Susuz topraklara su kuyusu açsa keşke,
Birbirinin kuyusunu kazan şu ülkeler...
Şu çöp kovalarının kanatları olsa,
Ya da ışınlanabilseler keşke,
Atılan ekmekleri kirlenmeden anında
Ulaştırsalar keşke aç kalan çocuklara...
Olamaz mı? Bir mucize beklenemez m?
Kurşunlar havada güle dönüşemez mi?
Annelerin gözlerinden akan yaşlar
Bu zulüm yangınlarını söndüremez mi?
Toprağa gömülen mayınlar çıkarılıp
O çukurlara çiçekler, fidanlar ekilemez mi...
Çocuklar sobelendikçe yağan bombalara
Hiçbir hemşire ebe olmasa keşke…
Evet, çocukları leylekler getirmedi
Ama keşke leylekler alıp götürse
Savaşların açlığın olmadığı diyarlara...
Editör: Dilek Tuna Memişoğlu