MAVİLİ
Sen beni bana emanet ederdin
Ben seni aşka
Gamzende iyimser bir gül açardı
Benim dilim lal olurdu
Sonra
Giderdin
İncitmeden basarak
Toprağın canını
Yarın diyerek
Oysa
Bilirdim
Yarın varsayılan
Bir olasılıktı yalnızca
Vakit hep şimdiydi
Şimdilerim giderdi seninle
Ardın sıra
Saklandığı yerden çıkardı
Çocukluğum
Yırtık pantolonum
Kirli kazağım
Yoksunluğun
Yoksulluğum olurdu
Tutardı
Yetimliğim
Çocukluğumun elinden
Çekilirdi
Gölgem içine
S/aklımda sen olurdun
Kimse olmazdım
Kaybederdim kendimi
Ki
Sen
Yeniden gelip
Mavileşene dek yüreğim
***