MAVİ YANGINLAR
Hiç konuşmadık,
Güneşe dair umutlar beledik
Adı konulmamış seherlere.
Bende mavi yangınlar,
Senin kucağında beyaz uçurtmalar.
Sevdim seni be deli kadın!
Tek bir kez dokunmak istedim uçurtmaya,
Boşlukta asılı kaldı ellerim.
Kırdılar,
Zincire vurdular hunharca.
Oysa,
Ben seni hiç bırakmak istemedim.
Aldılar götürdüler.
Sana yazılmış tüm şiirlerim asıldı,
Güne hasret hücre duvarlarında.
Hiç konuşmamıştık.
Bilmediğim ismin üzerine tüm rüyalarım.
Ahşap ranzamda,
Kör ışıkla dans ederken gölgeler…
Bende hâlâ mavi yangınlar,
Sessizce gökyüzüne kanatlanıyor.
Kucağında büyüttüğün uçurtmalar.
Sevdim seni be deli kadın!
Ağustos böceğini,
İskeledeki bezgin palamarı,
Yufka yürekli simitçiyi de sevdim.
Arnavut kaldırımlı sokaklarda;
Unutulmuş aşkları da
Fabrika yolunda devleşen
Umutları da sevdim.
Kor demirin örs üstündeki terini,
Dilber teyzenin balkonda unuttuğu
Begonvilleri de sevdim.
Ben,
Sevdim seni be kadın!
Ama
Galiba senden önce,
Sende doğanları sevdim.